İNÖNÜ SAVAŞI (BİRİNCİ), Kurtuluş Savaşı sırasında Batı Cephesi’nde Yunanlılara karşı kazanılan ilk zafer (9-11 Ocak 1921). Yunan birlikleri 6 Ocak 1921’de Bursa yöresinden harekete geçip üç günlük bir yürüyüşten sonra İnönü mevzilerine ulaştılar (9 Ocak 1921). Türk kuvvetlerinin bir bölümü aynı gün İnönü mevzilerine yerleşirken, bir bölümü de mevzilere yetişmek için yola çıktı. Bu sırada düzenli orduya katılmak istemeyen Çerkez Ethem kuvvetleriyle düzenli ordu birlikleri arasında Kütahya’da çatışmalar başlamıştı. Yunanlılar, bu durumdan yararlanmak istediler. İnönü önlerinde 9 Ocak günü başlayan savaş, havanın kararmasıyla kesildi. Yunanlılar, ele geçirdikleri bazı yerleri bırakıp savaş hattının gerisine çekildiler. Bu sırada Kütahya’da bulunan Batı Cephesi Komutanı Albay İsmet Bey (İnönü), Kütahya’yı Çerkez Ethem kuvvetlerine karşı savunacak tümenin bir taburunu yanına alarak, gece yarısı trenle cepheye hareket etti. Savaşın ikinci günü iki tarafın kuvvet durumu şöyleydi: Türkler: 417 subay, 8.500 er (6.000 tüfek), 18 hafif ve 47 ağır makineli tüfek, 28 top; Yunanlılar: 427 subay, 15.816 er (12.500 tüfek), 270 hafif ve 80 ağır makineli tüfek, 70 top. 10 Ocak günü iki koldan saldırıya geçen Yunan kuvvetleri, sol kanatta durdurulmasına karşın İnönü İstasyonu’na kadar ilerlediler. Bu durum karşısında düzensiz bir şekilde geri çekilmeye başlayan Türk birlikleri önemli ölçüde kayıp verdiler ve İnönü mevzileri Yunanlıların eline geçti. Bunun üzerine Türk kuvvetleri, İnönü mevzilerinin 15 km gerisindeki ikinci savunma hattına yerleştiler. 11 Ocak günü düşman tarafında hiçbir hareket görülmeyince yaptırılan keşif sonucu Yunan birliklerinin geri çekildiği anlaşıldı. Bunun üzerine ilerleyen Türk birlikleri, çekildiği mevzileri geri aldı. I. İnönü Savaşı, askerî bakımdan küçük çaplı bir savaş olmasına karşın, Yunanlıların ilk yenilgisi olarak kabul edilmesi yönünden büyük önem taşır. Bu savaş sonucu halkın TBMM’ye ve orduya olan güveni arttı; Kurtuluş Savaşı’nın kazanılacağına olan inanç daha da güçlendi. Bu arada İtilaf Devletleri, politikalarını yeniden gözden geçirmek ve Londra’da toplanacak konferansa, İstanbul Hükûmeti’nin yanı sıra TBMM Hükûmeti’ni de çağırmak zorunda kaldı. Bu durum, Anadolu’daki Millî Mücadele’nin istenmese de tanınması demekti.