Gözlerimi kapatıyorum,tüm o zifiri karanlığa rağmen ufacık bir ışık var derinlerde,senin yüzün değil,gözlerin hiç değil…Umudun ışığı,onun mavisi gözlerimin içinde ki…

Sen nerdesin,neye benziyorsun…Belleğimin içinde oluşturduğu her cümledeki özne olan ‘sen’ kimsin.Tanrı mı?Dost mu?Sevgili mi? Ama eminim ki sen kim olursan ol terk edensin.

Hayat bana hep acıyı sundu tüm tokluğuma rağmen.Önce baktım,hafızamdan sonsuza dek silinmemesi için gözlerimi kırpmadan baktım.Ardından altın vuruş yaptım;içi acı dolu bir şırıngayla.Acı sendin…Şimdi gözlerimi kapattığımda göremediğim.Artık irdelemiyorum acılarımı,nasıl olsa zamanla onlarda görünmez oluyor gözlerimin derinliklerinde.Sevinçler zaten yok.Sadece umudun mavisi…

Nefes alamıyorum.Bir şey sıkışıyor sol yanımda.Gözlerimi sıkıyorum acıdan,mavi yok.Daha da sıkıyorum sadece gözlerimi kapattığımda gördüğüm ufacık umudumu bulmak için.Yok!Bu sefer ki acıyı sindiremiyorum,sen galip geliyorsun bedenimde,sen kimsen ya da neysen tüketiyorsun…Bedenimi görüyorum sonra yerde kasılmış yatan…Kollarım mosmor olmuş,gözlerimin altıda.Uyuşturucu gibi bir şeydin sen,ya da O’ydun…Öldürmüştün…

Keşke gerçek olsa…