Deli dolu geçtik ateş hatlarından...
Sevgim korkuyla beraber büyüdü içimde...
Sevdikçe korktum, korktukça daha çok sevdim...
Er geç birbirini boğacaktı bu duygular, biliyordum...
Neden sonra farkına varıyor insan
Ayağına takılan bütün taşları yoluna kendi döşediğinin...

Senin yarınlara inancın benden yüklüydü, daha cesaretliydin...
Planı çatılmamış yarınlara ektiğin umutlar er geç açacaktı, biliyordun...
Deli sevdalı çocuk ruhumun
Nicelerinin uğruna kıyametler kopardığı
Değersiz değerlere sırt dönmüş, güvenli saflığında
Bir sonsuzluk buldun kendine...
Ve hayatımızın resimlerini çizdin duvarlarımıza...
Sonra birden, yeşil bir kentte
Ilık bir yaz gecesine astın beni...!

Sevdalı ömrümün dakikası beş para etmedi, ödedim...!
Cümlelerim seni taşımaktan yorgun düştü...!
Son sözün ve son anın efendisi olmaya bilenmiş yüreğine yenildim...!
Geçmişten nefes alıp geçmişe nefes verdim...
Anılar kemirdi yüreğimi, felç oldu hislerim...
Zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden
Tek bir saniye bile süzülmüyordu...
Ters çevirmeye cesaretim yoktu...
Çünkü yeniden başlayacak bir hayatın, korkağı olmuştum...!

Aşkların sonrasında hüzün vardır...
Ya sen hüznü boğarsın, ya da hüzün seni boğar...
Ama birisi kanatlarını kırarsa eğer...
Yaralı kuş rolüne soyunacağına, yürümeyi denemelisin...
Hayata dönmelisin...

Bunları düşünebilmek bile kendime dönüşümdü...
Ve sonunu infaz ediyordu içimde...
O gece yüreğimden sağ çıksaydın eğer, ölen ben olurdum...
O gece... Hayatın lekesiz bir anında...
Seni intihar ettim...!
Şimdi katil benim...!

Artık güncemde bir boşluksun...
Yavaş yavaş taze anıların altına gömülüyorsun...
Ve sana ait sandığım her şeyin, aslında benim olduğunu öğreniyorum...
Hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin...
Kendimi keşfettikçe, seni kaybediyorum...
Ve ufkuma sensizliği korkusuzca geriyorum...!